Dzień, w którym zostałam Mamą

Dokładnie rok temu gdzieś między godziną 5:20 a 5:40 ujrzałam upragnione i wyczekiwane dwie kreski...  Dokładnie rok temu zostałam Mamą ♥ 

Nie podczas porodu. Nie wcześniej. Nie później. Tylko wtedy.

Wtedy, gdy dowiedziałam się, że pod moim sercem rośnie mały, wielki Człowiek.

 

Śpimy

Jestem taka dumna z naszego Maleństwa ♥ Myszka przespała nam dziś w nocy 8 godzin ciągiem! Bez jedzenia, bez budzenia i do tego sama w wózeczku. Wprawdzie coraz częściej przesypia 6 i 7 godzin, ale taki niczym niezmącony sen od 20 do 4 zdarzył się dopiero drugi raz. Mamusia i Tatuś są szczęśliwi i wyspani, zwłaszcza, że od urodzenia sen nie jest ulubioną czynnością Misi. Tylko pierwszą dobę po porodzie spała i jadła, jak na noworodka przystało, a później było już jedzenie, mało snu i dużo czuwania połączonego z płaczem. Od drugiego tygodnia życia zdarzało jej się nie spać po 10 godzin, z wyjątkiem drobnych 15 minutowych drzemek snem lekkim i niespokojnym. Teraz za to śpi bardzo dużo zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy, i śmiejemy się z Mężem, że odsypia pierwsze tygodnie życia ;)

A poniżej pierwsza nocna wędrówka. Rano znaleźliśmy Misię śpiącą w poprzek naszego łóżka. Zaliczyła przesunięcie o równe 90 stopni od pierwotnego miejsca położenia. Mój mały ruchliwy Robaczek. Myślę, że niedługo coraz częściej będziemy ją znajdować, podczas snu i nie tylko, w wielu różnych, dziwnych pozycjach ;)

Rozmowy nocą

Godzina 2 w nocy. Myszka powoli zaczyna się wiercić i kręcić. Wsadza sobie rączki do buzi i paluszki do oczu. Choć Mamuśka chętnie by jeszcze pospała, to nie ma na co czekać. Trzeba zagrzać mleczko i odciągnąć następne na kolejne karmienie. Sięgam po smoczek <co ważne w tej historii nasza Mała ma tylko jeden smoczek>, wkładam go Misi do buźki, by ją jeszcze na chwilę czymś zająć i pospiesznie udaję się do pokoju obok. A w nim niczego jeszcze nieświadomy Tatuś Misi spokojnie i niezmącenie oddaje się czynności zwanej snem <tak, tak Misia może krzyczeć wniebogłosy nad uchem Tatuśka, a on smacznie śpi w najlepsze>. Wchodzę do pokoju i próbuje delikatnie go obudzić. Najpierw werbalnie <choć wiem, że jestem z górym skazana na przegraną, ale próbuje, może tym razem zadziała?>

- Kotek, Kotek...Kotek obudź się...

Cisza. Stosuję więc metodę manualną. Delikatnie, acz stanowczo pociągam go za to, co udaje mi się złapać w ciemnościach. Ok rusza się. Jest kontakt. Nawiązuję więc dialog:

- Kotek pójdziesz do Małej? Muszę wstawić mleczko i "odciągnąć" piersi.
- Tak, tak...- wyrywa mu się ochoczo, jak na tą godzinę. 

Widzę kątem oka, że się podnosi, więc już obracam się na pięcie, by pospiesznie udać się do kuchni, wtem do mych uszu dobiegają te słowa:

Uśmiechy

Misia od początki była radosnym dzieckiem. Pierwszy nieświadomy uśmiech posłała mi dwie godziny po porodzie. Później takich uśmiechów było mnóstwo. Zazwyczaj przez sen lub podczas zabawy. Od jakiegoś czasu, ku naszej wielkiej radości, świadomie i ochoczo odpowiada na uśmiechy, a ostatnio coraz częściej sama, jako pierwsza, obdarza nas rozkoszną, roześmianą minką. Dziś natomiast Myszka zrobiła coś, na co Mamusia tak długo czekała - po raz pierwszy zaśmiała się na głos! I to nie do Mamy, Taty czy Babci... tylko do swojej ulubionej koleżanki z lustra ;)

Śpij Kochanie

Właśnie utuliłam nasze Maleństwo do snu. I to jak... Długim pocałunkiem w czółko. Misia to mały pieszczoch. Niesamowita jest dla mnie jej potrzeba bliskości. Było tak od pierwszych godzin życia. A gdy teraz zaczyna odpowiadać na moje gesty czułości, serce wypełnia mi nieopisane szczęście i miłość przeogromna. Tak, jak dzisiaj. Nie mogła usnąć. Wierciła się, kręciła, popiskiwała. Głaskanie po główce i rączce, szeptanie do uszka nie przynosiło efektu. Zamykała oczka i zaraz otwierała. I wtedy pocałowałam ją w czółko. Zamknęła oczka. Odsunęłam głowę. Otworzyła. Pocałowałam raz jeiszcze. To samo. Przytuliłam więc naszą Iskierkę delikatnie, ale tak, by czuła się otulona moją bliskością. Przyłożyłam usta do jej czółka i po prostu odpłynęła. Teraz śpi słodko i delikatnie sobie pomrukuje, rozczulając Mamuśkę do granic możliwości. Kocham. Tak mocno kocham. Z każdym dniem bardziej... Czy można bardziej?

Z wizytą u kaczek

Dzień przed 8 marca Tatuś zabrał swoje Kobietki na eksploracje okolicznej dzikiej przyrody. W pełnym składzie - Misia, ja i Kot - pochłanialiśmy wszystkimi zmysłami dobrodziejstwa położonego w pobliżu naszego domu rezerwatu przyrody. Naszym celem był jeden z trzech stawów z lokalnym ptactwem. Chcieliśmy bowiem zaliczyć tego dnia tzw "spacer do kaczek". Staramy się, by Misia zażywała codziennie przynajmniej dwugodzinnych spacerów. Ich długość jest niestety na razie ograniczona częstotliwością karmień naszego małego głodomorka. Gdy jestem sama nie oddalam się zbytnio od domu, ale gdy jest z nami Tatuś wybieramy się na bardziej spektakularne wyprawy krajoznawcze. 

Decyzja

Ponad rok temu podjęłam pewną decyzję... a dziś jej konsekwencja słodko śpi w pokoju obok :)

Ostatnio myślałam o momencie, dniu, w którym po raz pierwszy przemknęła mi przez głowę myśl o posiadaniu dziecka, o sprowadzeniu na świat małej Istotki, które będzie częścią mnie i mojego Męża. Nigdy bowiem nie byłam osobą, która pragnęłaby mieć dzieci, którą rozczulałby widok niemowlaka, małych bucików i różowej sukieneczki. W zasadzie nie myślałam nigdy o posiadaniu dzieci, jako o czymś realnym, co kiedykolwiek mnie spotka. Może kiedyś w odległej przyszłości, gdy zrobię to, tamto, siamto. Nie czułam się też z tego powodu inna, i zawsze rozumiałam zarówno te kobiety, które wybierają drogę macierzyństwa jak i te, które w ogóle nie biorą go pod uwagę w życiowych planach. Zawsze bowiem staram się zrozumieć obie strony i nikogo nie oceniać, bo każdy ma prawo do własnego wyboru, do przeżycia życia według własnego planu, jakikolwiek by nie był. Mój Mąż też nigdy nic na mnie nie wymuszał, rozumiał to jaka jestem i akceptował to.

Pierwszy raz myśl o posiadaniu małego Bąbla nieśmiale, jak przez mgłę, przemknęła mi przez głowę i serce, gdy szwagierka urodziła drugą córkę. Mała była po prostu rozkoszna. Nie można było nie odpowiedzieć na jej uśmiech, a gdy widziałam, jak mój Mąż się przy niej zmienia, jak oczy mu się świecą, a buzia jakoś tak promieniej, gdy ma ją na rekach, coś w moim serduchu drgnęło. Co jakiś czas przemykała mi przez głowę myśl, jakby to było, gdyby na rękach miał naszą Córcie. Ile radości by mu dała, ile szczęścia wniosłaby do naszego życia <i patrząc teraz na Misię i Kota wiem, że nie myliłam się>

Kąpiel

Dawno, dawno temu, gdy Misia była jeszcze w brzuchu, a my z Tatuśkiem dzieliliśmy się przyszłymi obowiązkami nad naszym nienarodzonym jeszcze dzieckiem, na liście Tatuśka znalazły się kąpiele Maleństwa. Mnie osobiści strachem nieopisanym napawała wizja wykonywania naraz dwóch czynności, a mianowicie trzymania na rękach i jednoczesnego mycie tak małej i kruchej Istotki. Dramatyzmu całej sytuacji nadawał dodatkowo fakt, iż wszystko miało odbywać się w wodzie. Sprawa logistycznie nie do ogarnięcia. Tatuś jednak bez najmniejszej wątpliwości twierdził, że podoła tej misji. I dobrze, bo inaczej Berbeć do 18 urodzin chodziłby nieumyty!

A życie, jak to życie lubi pisać swoje scenariusze. Trafiła się nam bowiem, jak już wcześniej wspominałam, genialna położna środowiskowa. Dzięki niej, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystkie moje lęki kąpielowe prysły. Powiem więcej, dzięki jej radom kąpiele stały się naszą i Miśki ulubioną zabawą i aktywnością dnia. Wszystko za sprawą paru prostych trików.

Lazy Sunday

Leniwa niedziela.

Tata i Misia nadal śpią, zapewniając mi niskokaloryczną porcję słodkości do porannej kawy ♥

Misia + Tata

Pierwsze spotkanie z Misią

Dzień jak co dzień. Poranek jak poranek. Śniadanie. Kawa zbożowa. Internet. Godzina 12:05. Pyk! Jakby ktoś przekuł balon. Balon... wewnątrz mnie. Odeszły mi wody. Pierwszy odruch. Śmiech. Radość i ulga, że niedługo będziemy razem. Drugi odruch. Telefon do Taty Miśki.

- Kotek wody mi odeszły.

- Co?

- Wody mi odeszły.

- Co? Wody Ci odeszły?! <No tak... kto by się spodziewał, że w dziewiątym miesiącu ciąży mogą mi odejść wody? Dobrze, że nie odeszły na następny dzień, bo był mecz piłki ręcznej. Misia zdecydowanie kocha swojego Tatusia>

Choć bardziej adekwatnym określeniem byłoby chlusnęły mi. Mokre łózko, spodnie, dywan, parkiet, kafelki w łazience... Istna droga z wod płodowych. Prysznic. Czekam aż przestanę przeciekać. I tak mogłabym czekać, bo przestanę po porodzie ;) Myje się. Przeciekam. Ubieram się. Przeciekam. Pakuję ostatnie drobiazgi. Przeciekam. Początkowy entuzjazm, radość, wyśmienity humor zmienia się w panikę. No wiecie było mi aż słabo i niedobrze z nerwów. Wsparcie Mamy w tym momencie - niezastąpione.

♥

Nasz mały, wielki Cud
Najważniejsza i najukochańsza osoba w naszym życiu
Centrum naszego świata

Michalina Wiktoria ♥

urodzona 21.01.2014r.
o godz. 2:23
po 15 godzinach porodu SN
waga 3,010 kg
wzrost 52 cm
 10 pkt w skali Apgar

A ja jestem na razie offline... bo kontemplujemy naszą miłość ♥

Szpital

Dzień pierwszy. 

Drugi stycznia. Zapamiętam ten dzień. To jeden z tych dni, którego nie sposób zapomnieć. Nie dlatego, że był wspaniały. Nie. Wręcz przeciwnie. Pojechaliśmy na wizytę kontrolną, a zanim się zaczęła, skończyła się w szpitalu... Moja Kruszynka. Myślałam, że ją stracę. Po pięciu minutach KTG w gabinecie ginekologa bicie serduszka zaczęło słabnąć... i z każdą sekundą słabło coraz bardziej. Moje Małe Kochane Serduszko. Biło tak cichutko. Tak rzadko. Tak wolno. Ciągle słyszę ten dźwięk...

15 minut później. Izba Przyjęć. USG. Serduszko bije już tak, jak powinno. Mocno, często, regularnie. Zostaję przyjęta na obserwację na Oddział Porodowy. Całą noc nie śpię, a w uszach pobrzmiewa mi ten najgorszy z możliwych dźwięków. Najstraszniejszy jaki Matka może usłyszeć. Dźwięk naszego Serduszka, ledwo słyszalny, słabnący... Myślałam, że ją stracę. Nie mogłabym jej stracić. Nie przeżyłabym tego. Nie przeżyła. I słowa Taty Misi: "Bardzo Was kocham. Oszalałbym gdyby coś  Wam się stało..." A ja ciągle mam w oczach łzy.

Pierwsze wakacje

Jutro Wigilia, a ja nie wiem skąd, nie wiem jak poczułam powiew lata i ogarnęła mnie fala wakacyjnych wspomnień ♥

Pierwsze wakacje bowiem Miśka zaliczyła już będąc w brzuchu. I tak naprawdę nie będąc jeszcze w naszej świadomości Misią, ale Fasolką, Kruszynką, Maluszkiem. Takim Okruszkiem, którego tożsamości jeszcze nie znaliśmy. 

Miśka powędrowała z nami do Kołobrzegu. Sypiała na plaży, delikatnie moczyła się w morskiej wodzie, muskała lekko słoneczkiem, no i wcinała wakacyjne pyszności kulinarne. Owoce, wśród których upodobała sobie najbardziej pomarańcze. Naturalne lody o obłędnym smaku i konsystencji. Relaksowało się razem z rodzicami. A to wszystko siedząc spokojnie w brzuszku! Nasza Mała kangurza turystka ♥

Powrót do domu. I słowa Kota: "już nie mogę się doczekać następnych wakacji z naszą Kruszynką", więc szykuj się Tatuśku na poskramianie fal razem z małymi nóżka, robienie zamku z piasku dla swojej Księżniczki, spacery brzegiem morza i wspólne podziwianie zachodów słońca...

Ach :) Może kupię już łopatkę i wiaderko?

Refleksje

54 dni. Niecałe 8 tygodni.

Rożne emocje mieszają się ze sobą. Łączą, dzielą i wirują w mojej głowie. Jest miejsce na wszystko. Na oczekiwanie łączące się z chęcią wzięcia jej po raz pierwszy w ramiona, ucałowania jej ślicznej buźki, usłyszenia pierwszego płaczu, oddechu... i na oczekiwanie łączące się z ogromnym strachem czy będzie zdrowa, czy będzie z nami szczęśliwa, czy damy jej wszystko czego potrzebuje, i czy ja podołam roli mamy, czy poradzę sobie... Wiem, że mam wokół siebie najukochańsze mi osoby, które będę mi pomagać i zrobią wszystko, by po prostu było dobrze, ale ja noszę w sobie ogromną i niewyjaśnioną potrzebę bycia dla Małej całym światem i to najlepszym z możliwych.

Z każdym dniem czuję się coraz bardziej gotowa na jej przyjście, a zarazem coraz mniej. Bo chciałabym by zawsze była tak bezpieczna, jak w moim brzuchu. Uwielbiam, gdy ona tam jest i żadne dolegliwości ciążowe nie są dotkliwe, gdy czuje jej ruchy, i tą więź, której w żaden sposób nie umiem nazwać i opisać. Cały czas odczuwam ogromną potrzebę chronienia jej mimo, iż nie ma realnego zagrożenia. No możne z wyjątkiem porodu, bo ja jestem z tych co kontrolują i zawsze mają plan, a tu nie mam wpływu na nic, na nikogo. I muszę zaufać, a nie potrafię. I cały czas czekam na decyzję - cesarskie cięcie czy poród siłami natury... i nie wiem, o co się modlić.

Budzę się rano i myślę czy to ciągle jestem ja, i czy jeśli to jestem ja, to czy przypadkiem gdzieś po drodze nie zwariowałam, czy możne to po prostu ciąża? Mój Mąż niestety też nie zna odpowiedzi, a obcowanie ze mną osiągnęło chyba dla niego poziom hard.

Pierwszy dotyk

Troszkę wspomnień...

Poniedziałek. 14 tygodni temu. Dzień, jak co dzień. Tak myślałam. Wybieramy się z Misiowym Tatą na zakupy. Wcześniej kąpiel. Wanna. Leżę w wodzie. Nagle w maminym brzuchu dzieje się coś dziwnego, innego, nieznanego. Delikatne bąbelki, smyranie. Dotykam, przyglądam się. Skóra miejscami jakby lekko się unosi, faluje. Nie wierzę. Tak to one! Pierwsze ruchy naszego Maleństwa ♥ 26.08.2013 - dzień, w którym Michalina postanowiła rozpocząć z nami komunikację niewerbalną.

Tata Misi <zwany pieszczotliwie Kotem> nie zostaje jednak pominięty. Nieco później doświadcza pierwszych czułości Pierworodnej. Otrzymuje zasłużonego kopniaka w policzek i nochala. Radość ogromna!

I tak kopniaki, rozpychanie, fikołki, muskanie, łaskotanie, eksplorowanie przestrzeni na swój własny sposób, towarzysza mi na co dzień, a zwłaszcza w nocy ;-) Uwielbiam te dotykowe rozmowy z Miśką ♥ gdy przybija mi piątkę stopą, tworzy piramidę na środku brzucha, ma szóstą tego dnia czkawkę albo na dzień dobry dotyka mojej dłoni swoją małą rączką... uwielbiam... i dziękuję za każdą taką chwilę.

Pozycja sypialna

Kopniak z półobrotu! już widzę nas w tej sytuacji ♥ myślę, że Misiowy Tata nawet by nie drgnął, a na pewno by się nie obudził. Kot ma bowiem sen twardy jak skała i potrafi go uskuteczniać zawsze, wszędzie, w jakiejkolwiek pozycji, i pod jakakolwiek postacią. Oby Misia wdała się w Tatę pod tym względem. Ale tylko pod tym... No w sumie może jeszcze pod paroma innymi. Hmmm. Nie wiem. Muszę to jeszcze przemyśleć ;-)

Dobranoc.

Image via mother-power.pl

Mama infekcjominator ;-)

Chorótek. Tak to ja. Przez ponad 6 miesięcy udawało mi się uniknąć choroby, stanów zapalnych i innych podobnych paskudztw, aż do feralnego wtorku, niestety... 

Zaczęło się niewinnie. Ot lekkie drapania w gardle. W nocy ból się nasilał. Pojawiły się dreszcze i łamanie w kościach. Rano przełknięcie czegokolwiek było już nie lada wyzwaniem. No i co tu dużo mówić - wkurzyłam się, bo Maleństwo w brzuchu, a na horyzoncie antybiotyk... Postanowiłam walczyć. 

Pierwszy atak. Paracetamol, by wygrzać stare kości i zabić stan zapalny. Drugie uderzenia. Domowe sposoby na walkę z bolącym gardłem. Napar z szałwii i woda z solą... i połowa dnia spędzona w łazience na płukaniu gardła, aż mi je wypali. Akt trzeci. Hektolitry herbaty z miodem i cytryną. O tak, byłam ofensorem! Byłam wściekła i zdeterminowana, bo każdy ból gardła kończył się u mnie albo zapaleniem oskrzeli, albo antybiotykiem. Wybór żaden. Tym razem jednak stawka była zbyt wysoka. W maminym brzucholu była Misia - mój mały, ukochany, zdrowy organizm, o który musiałam walczyć z całych sił, który nie mógł zostać dotknięty skutkami mojej choroby, który musiał pozostać nieświadomy. Gdy ja źle się czułam, Ona też była niespokojna. Działałam więc.

Pierwsze zdjęcia

USG. Uwielbiam usg. Uwielbiam podglądać Michasie. Jak się rusza, jak się rozpycha, jak krzyżuje rączki zasłaniając buźkę, żeby Rodzice mieli niespodziankę. Najlepsze. Najpiękniejsze... gdy pierwszy raz usłyszeliśmy bicie Misiowego serduszka, gdy dowiedzieliśmy się, jaka jest płeć naszej Fasolki, gdy wyciągała rączki, próbując rozciągnąć swój Domek, gdy łapała się za uda rączką, nogę przekładając ponad głową. Nasza Mała Akrobatka. Niezapomniane. Niepowtarzalne. Nieporównywalne... z niczym. Zawsze oczy się szklą. Serce szybciej bije. I zawsze jest mało i krótko, i chciałoby się jeszcze, i jeszcze... Tak zdecydowanie uwielbiam usg ♥

Dwie kreski

Czwarte podejście. Dwa miesiące i trzy tygodnie oczekiwania. Mało i bardzo dużo. Poranek. Jak zwykle kilka dni za wcześnie, ale już nie mogłam wytrzymać, nie umiałam czekać.

- Nic nie widać. Widzisz coś? 

- Nie. Nic, tylko takie wgłębienie. <tak, Kot potrafi mówić niewiarygodne rzeczy w niewiarygodnie normalny sposób>
- Jakie wgłębienie?!
Wgłębienie okazało się cieniem cienia, a cień cienia - cieniem blado różowej kreski. Drugiej kreski! Łzy, radość, niedowierzanie, obawa czy na pewno, czy to nie sen, czy wszystko będzie dobrze?

Wieczorem powtórka. I jest. Najpierw jedna, później druga. Tym razem dużo ciemniejsza, wręcz soczyście różowa. Nie ma już żadnych wątpliwości. Michalinka była już z nami ♥
     
23.05.2013. That day was a good day.

Kot

Kot - Tatuś Misi. Mężczyzna bez którego nie umiem oddychać... od dnia, gdy go poznałam. Dopełniamy się i docieramy. Mamy lepsze i gorsze dni, z przewagą tych wspaniałych. Nigdy nie chodzimy spać pokłóceni. Zawsze rozmawiamy, wyjaśniamy. Choćby do rana, bo ja z tych co nie potrafią milczeć. Podziwiam go za to, ile potrafi znieść, udźwignąć, często także mnie i moje smutki. Jest uparty i ugodowy zarazem. No i chodzi własnymi ścieżkami, jak to koty ;) Mało mówi, a uczucia okazuje czynami. Jest stały, jak stałym tylko można być. Jest moją podporą. Jest moją miłością. 

Misia i Kot - to centra mojego świata, mój sens. Tworzymy razem nasz mały ekosystem, dzięki któremu po prostu żyję.