Dzień jak co dzień. Poranek jak poranek. Śniadanie. Kawa zbożowa. Internet. Godzina 12:05. Pyk! Jakby ktoś przekuł balon. Balon... wewnątrz mnie. Odeszły mi wody. Pierwszy odruch. Śmiech. Radość i ulga, że niedługo będziemy razem. Drugi odruch. Telefon do Taty Miśki.
- Kotek wody mi odeszły.
- Co?
- Wody mi odeszły.
- Co? Wody Ci odeszły?! <No tak... kto by się
spodziewał, że w dziewiątym miesiącu ciąży mogą mi odejść wody? Dobrze, że nie
odeszły na następny dzień, bo był mecz piłki ręcznej. Misia zdecydowanie kocha
swojego Tatusia>
Choć bardziej adekwatnym określeniem byłoby
chlusnęły mi. Mokre łózko, spodnie, dywan, parkiet, kafelki w łazience... Istna
droga z wod płodowych. Prysznic. Czekam aż przestanę przeciekać. I tak mogłabym
czekać, bo przestanę po porodzie ;) Myje się. Przeciekam. Ubieram się.
Przeciekam. Pakuję ostatnie drobiazgi. Przeciekam. Początkowy entuzjazm,
radość, wyśmienity humor zmienia się w panikę. No wiecie było mi aż słabo i
niedobrze z nerwów. Wsparcie Mamy w tym momencie - niezastąpione.
