Dawno, dawno temu, gdy Misia była jeszcze w brzuchu, a my z
Tatuśkiem dzieliliśmy się przyszłymi obowiązkami nad naszym
nienarodzonym jeszcze dzieckiem, na liście Tatuśka znalazły się
kąpiele Maleństwa. Mnie osobiści strachem nieopisanym napawała wizja wykonywania naraz dwóch czynności, a mianowicie trzymania na rękach i
jednoczesnego mycie tak małej i kruchej Istotki. Dramatyzmu całej sytuacji nadawał dodatkowo fakt, iż wszystko miało odbywać się w wodzie. Sprawa logistycznie nie do
ogarnięcia. Tatuś jednak bez najmniejszej wątpliwości twierdził, że podoła tej misji.
I dobrze, bo inaczej Berbeć do 18 urodzin chodziłby nieumyty!
A życie, jak to życie lubi pisać swoje scenariusze. Trafiła się nam bowiem, jak już wcześniej wspominałam, genialna położna środowiskowa. Dzięki niej, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystkie moje lęki kąpielowe prysły. Powiem więcej, dzięki jej radom kąpiele stały się naszą i
Miśki ulubioną zabawą i aktywnością dnia. Wszystko za sprawą paru prostych trików.