C jak codzienność

Codzienność, a właściwie codzienna niezwykłość wszystkich chwili spędzonych z Michalinką. Ona zmienia się każdego dnia i zmienia każdy mój dzień. Wieczorem jest inna niż była rano, a rano jest inna niż była wieczorem. A ja nie nadążam. Zdjęciami próbuje uchwycić najważniejsze chwile, ale to zawsze za mało, bo wszystkie są najważniejsze. I często wracam do tych momentów, i rozmyślam, i wspominam. I tęsknie do tych pierwszych chwil i tego co było, jednocześnie wybiegając w przyszłość, i nie mogąc się doczekać jutra. A jutro zaskoczy mnie czymś nowym, nieznanym. Czymś niecodziennym, co za chwile stanie się codziennością, by zrobić miejsce dla nowego. I tak bardzo jestem wdzięczna, że mogę dzielić z Nią każdy moment i już żal mi tych, które mi umkną. Tych niezwykłości Jej dni, które przegapię, bo nie będę z Nią wszędzie i zawsze. Bo kiedyś dorośnie, bo kiedyś mnie nie będzie. Mam nadzieję, że do tego czasu nauczę Ją kochać życie. Kochać codzienność.

B jak bezpieczeństwo

Być bezpiecznym. Czuć się bezpiecznie. Dawać poczucie bezpieczeństwa. Roztaczać niewidzialny parasol nad sercem, umysłem i ciałem najbliższych nam osób. Tak by nikt i nic ich nie zraniło. Niemożliwe do wykonania, ale każdego dnia dążę, by ten parasol nie odfrunął na wietrze i nie ugiął się pod codziennością. By jak najszczelniej chronił naszą Malutką, i tak fizycznie, i mentalnie. By jak najdłużej cieszyła się spokojem i beztroską.

Każdego dnia staram się z całych sił chronić moje Kochanie przed światem. Wiem jednak, że to niemożliwe, bo tak naprawdę czuję, że jest bezpieczna tylko przez jeden, krótki moment. Moment, gdy śpi cichutko w moich ramionach, a na jej buźce maluje się spokój. A ja nie śpię tylko czuwam. Czuwam, by nic nie zmąciło tego snu. I mogę ją tulić, doglądać, pielęgnować. Wtedy nic jej nie grozi. A ja nie mogę się Nią nasycić, nacieszyć. Nie mogę się na Nią napatrzeć. Jaka jest śliczna i słodka. Jak oddycha cichutko, miarowi. Jak czasami uśmiecha się przez sen i lekko uchyla ustka, układając je jak rybka. I wiem, że wtedy czuje się bezpieczna. Choć sama zupełnie nie wie jeszcze co to oznacza. I wiem, że jest jej wtedy dobrze. Błogo i spokojnie. Chciałabym by takie chwile były jak najczęstsze. Jak najdłuższe. By być bezpiecznym, czuć się bezpiecznie i dawać poczucie bezpieczeństwa w naszym domu chodziły ze sobą w parze na coraz dłuższe spacery.

A jak akceptacja

Od A do Z w roli Mamy, czyli mój własny alfabet macierzyństwa, a zarazem mały cykl szczerych i często trudnych rozmów z samą sobą.

A jak akceptacja

Jedno z najtrudniejszych słów w moim alfabecie. Akceptacja siebie, otoczenia, sytuacji, które mnie spotykają i dotykają. Nie umiem, bardzo często. Czasami jej brak zatruwa mi życie. Czasami pozwala krytycznie spojrzeć na pewne sprawy i poprowadzić je zgodnie z samą sobą. W macierzyństwie często trudno mi zaakceptować siebie, częściej niż przed nim. Począwszy od rzeczy tak przyziemnej, jak akceptacja zmian jakie zaszły w moim ciele, jego postrzeganiu i funkcji, jaką teraz spełnia, po akceptację nowych sytuacji, codziennych trudności i moich błędów w nowej roli "bycia Mamą".